Dit soort dingen hoor je niet vaak meer: 50 jaar bij (min of meer) dezelfde baas, tenzij je net als Peter van Dongen al vanaf je 16-de werkt. Afgelopen maandag werd dat bescheiden gevierd. Ook oud-collega’s zijn uitgenodigd dus het werd ook een kleine reünie. Peter houdt er niet zo van om midden in de belangstelling te staan, maar voor onze krant maakte hij een uitzondering.

Hij is getrouwd met Anja, die vijf jaar geleden weer graag terug wou naar Maarssen. Zij is voedingsassistente in een ziekenhuis. Zelf hebben ze geen kinderen, maar zijn wel bonus-opa en oma van twee kinderen van een nichtje.

Molenbaas

“Leren kon ik niet goed en dus was het werken geblazen toen ik 16 werd. Mijn vader werkte bij Van Vugt Beton en ik kon er ook aan de slag. Wat ik verdiende moest ik thuis afstaan, zo ging dat toen. Dat bedrijf zat aan het Wilhelminakanaal in Oosterheide. Zowat alles was nog handwerk. Ik moest straatstenen stapelen en later werd ik pakketteerder. Daarna kwam ik aan de steenpers te staan. Werkdagen van 05.00 tot 18.00 uur, want ik moest die machine ook opstarten. Veel overwerk dus. Later werd ik ‘molenbaas’, moest ik beton draaien. Zand, stenen en dan cement erbij kieperen. Dat was een open bak hè, er zat maar een klein afzuigkapje boven. Dat cement stoft enorm natuurlijk, dat was dus best vies en ongezond werk. Ik werkte er ongeveer 20 jaar, als laatste bij de vloerplaten.”

In de jaren 70 nam Martens het bedrijf over en ging ik naar De Lange Beton in Waalwijk, ook een onderdeel van Martens. Daar werden heipalen en brugelementen gemaakt, dat was in de jaren 90. Ik werd er weer molenbaas en lader. In 2016 ben ik naar de Statendamweg gekomen. Ik werd er een soort ‘manusje van alles’, want het zware werk had zijn tol geëist. Maar al die jaren heb ik met plezier bij Martens gewerkt hoor.”

Op 3 december wordt hij 67 en gaat met pensioen. “Het is mooi geweest. Anja moet nog tien jaar werken, maar ik zal me niet vervelen hoor. Lekker wandelen en fietsen. Een echte hobby heb ik niet, maar misschien ontstaat dat vanzelf.”

evr

(foto Casper van Aggelen)