Sommigen zagen elkaar pas weer voor het eerst en daar kan best meer dan 50 jaar tussen hebben gezeten hè. Want de meeste dames moesten stoppen met werken zodra ze trouwden en inmiddels leek de gemiddelde leeftijd ruim boven de 75. Op de tafels lagen ook foto’s van toen. “Hé, dat is Leo, uit Geertruidenberg”, zei een dame. Haar buurvrouw bekeek hem en zei: “Dat is Leo, mijn ex.” Ze schrok zo heftig dat ze begon te hyperventileren. “Dit was niet de bedoeling”, zei ze, een tikkie huilend. Gelukkig was ze er even daarna weer overheen.

Arthur Robbesom, eigenaar van het hele complex aan de Bredaseweg, wou meer weten over de geschiedenis van de Volt en PDM. Hij vond de Waardemakers (.nl) bereid om daar in te duiken. Die drie meiden hebben hun kantoor ook op het terrein.

Hotpants

Dat resulteerde niet alleen in de website Voltverhalen.nl maar ook in het plan om een reünie te organiseren en die vond vorige week dinsdag plaats in de Gekroonde Bel. Op het programma natuurlijk eerst een bakkie, dan een wandeling over het terrein. “Hier komt dus een huisartsenpraktijk en het leuke is dat hier vroeger de bedrijfsarts zat”, vertelde Robbesom. Bij terugkomst een lunch en daarna ontvouwde Robbesom de plannen voor het hele complex. Joy Rijnders vond ook een foto van zichzelf. Zij werkte er op de administratie van 1972 tot 1978 en maakte de introductie van de elektrische typmachine mee. Ook moeder Willemsen en moeder Vermeulen-van Rijthoven werkten er. “Wij verdienden iets van 58 gulden per week. Dat was in 1954. Velen van ons moesten dat geld thuis afgeven en kregen bijvoorbeeld zakgeld.” Een andere dame: “Ja, vijf gulden per week en dat ging op aan sigaretten.” En hoe zat het met al die kerels? “Ja, er werd wel gekeken natuurlijk. Het was de tijd van de minirokjes en de hotpants, hahahaha. Maar verder zeg ik daar niks over hoor.”

Dump

Ook werkten er veel Belgen. “En die vrouwen mochten na hun huwelijk gewoon doorwerken. Ik heb nog steeds een hoop Belgische vriendinnen hoor, die zie ik nog regelmatig”, aldus Tonny Snoeren. Wat er allemaal de grond in ging aan chemicaliën was ook geen vraagstuk. “Een heleboel.” En dat was dus ook de reden dat het wijkje Wilhelminahaven zo veel vertraging opliep. “Als je weet wat er gedumpt werd op de vuilstort van de Zwaaikom, wil je niet weten. Maar dat was heel normaal toen hoor.” Drie dames maakten aan de lopende band spoeltjes, die daarna naar Eindhoven gingen om verwerkt te worden in lampen en radio’s.

Wie meer wilt weten achter de Volt en PDM kan kijken op www.voltverhalen.nl. Dat hebben de Waardemakers echt geweldig voor elkaar. Het barst er van de leuke verhalen en ervaringen en de manier waarop Robbesom (en compagnon Han Nieuwesteeg) met dat erfgoed omgaan verdient niet meer dan een grote pluim. En verdomd, daar zijn prijzen voor hè….

evr