… en soms minder. Knetterde zondag (FBBB) met Chick Corea en ging dinsdag het dak nog zowat van de Bussel (Ndlovu), woensdag was het ‘anders’ bij de Kluizjazz. Bijna allemaal slaapliedjes van het trio van Lukas Mohl en aan een kerstdiner was ik nog niet toe. Bij de een werkte het heel ontspannend, de ander – waaronder ik – zat zich op te vreten, want thuis heb ik tenminste nog een bank of een bed.
Het driemanschap kreeg hulp van saxofonist Kiki Sprangers. En nee, Kiki is geen Hans Dulfer, geen Michael Brecker, Kiki is een vrouw. Technisch vermoedelijk perfect en heel braaf, alles keurig binnen de lijntjes gekleurd. Voor de echte kenner vast een hoogtepunt. En ja, die waren er zeer zeker ook hoor. Maar spetteren? Nergens. Althans – en dit voor de eerlijkheid - niet voor de pauze. Toen was ik er wel klaar mee. Hun bassist sprong er in tal van opzichten bovenuit: zuiver, swingend per nootje en al wie Charlie Haden ooit hoorde zal ervan gesmuld hebben. En is dit dan ‘moderne jazz’? Nog steeds ieder om de beurt een solootje om met een collectief chorus te eindigen? Dat doet onze eigenste Aron Raams heel wat beter. Technisch gesproken klopte het, zoals gezegd, allemaal als een bus.
Thuis gekomen de hardste trashmetal en garagepunk opgezet om weer een beetje wakker te worden en te landen. Da’s muziek voor de bovenbouw, dit was voor de groepen 1 tot en met vier.
evr